Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρων ΙV

Αφου εδωσε στον πατερα του αυτο που του χε ζητησει,εκανε να φυγει μεχρι που ειδε δυο παλιους παιδικους του φιλους.
"Φιλιπ!!!" φωναξαν και οι δυο και εκαναν προς το μερος του τρεχοντας."παλιοφιλε εισαι καλα??
"εχουμε τοσο καιρο να ακουσουμε γιατι δεν απαντησες στα γραμματα??"
Ηταν ο Τζοναθαν και ο Μαρκ φιλοι απο παλια...καθε καλοκαιρι ερχοντουσαν και περνουσαν το καλοκαιρι τους μαζι με τον Φιλιπ και πολλες φορες ειχαν ταξιδεψει μαζι με τους γονεις τους σε πολλα μερη ακομα και οταν ειχαν παει στην Ευρωπη.
"Ειχα δουλειες" απαντησε καπως μηχανικα καθως δεν του ρχοτανε καποια πειστικη δικαιολογια εκεινη την στιγμη."Τι θα λεγατε να κανουμε καμμια βολτα στην επαυλη??" συμπληρωσε προσπαθωντας να κανει το θεμα να ξεχαστει
"Ναι φυσικα και ναι!!" εκαναν και αμεσως ξεχυθηκαν στις σκαλες οπου ενα γκαρσονι κατεβαινε με εναν δισκο στο χερι και σκουντωντας τον παραλιγο η συμπανια να εκανε ενα υπεροχο βραχυχρονο χρυσο συντριβανι μπροστα απο το τρομαγμενο του προσωπο.
Ανεβηκαν τις σκαλες και πηγαν δεξια"παμε να δουμε παλι τις πανοπλιες" ειπε ο Μαρκ ο οποιος ενα παθος με καθετι μεταλλικο απο μαχαιροπηρουνα μεχρι πανοπλιες και κανονια.
"Αν ξανακανεις την ανοησια με το ξιφος θα σε κανω κομματια ομως...με κατσιαδιαζουν ακομα για την ανοησια εκεινη με το βαζο"
"Δυσκολο γιατι εγω θα κραταω τι ξιφος χαχαχαχα αλλα τι να κανα νομιζα πως ημουν ο Αρθουρος χαχα"
Πραγματι την τελευταια φορα ο Μαρκ αρπαξε ενα ξιφος απο την αιθουσα και βγαινοντας εξω στον διαδρομο εκανε "επιδειξη" πως κοβουν ενα πανακριβο κινεζικο πορσελανινο βαζο.Μονο που δεν μπορεσε να ζυγισει σωστα το βαρος του μεσσαιωνικου ξιφους και κατεληξε οντως να διαλυσει και το βαζο αλλα και το ξιφος να σφηνωθει στο παμπαλαιο τραπεζακι.Εντρομοι και οι τρεις αλλα κυριως ο οικοδεσποτης ετρεξαν εντρομοι με τον τζοναθαν και τον Μαρκ να ξεσπουν σε γελια σαν παιδια! Φυσικα γελουσαν ακομα και οταν η μητερα του Φιλιπ εβαζε τις φωνες μολις ανακαλυψε το "εγκλημα".
Αφου αφησαν το μεγαλο χωλ μπηκαν σε εναν μεγαλο διαδρομο σε σχημα πεταλου "π" ο οποιος ηταν πολυ χαμηλα φωτισμενος.Ειχε διαφορα δωματια και πορτες που οδηγουσαν σε αλλους διαδρομους του οροφου.στην πανω πλευρα του πεταλοειδους διαδρομου ηταν η αιθουσα με τις πανοπλιες.Ξεκλειδωσε με το κλειδι που ηταν πανω στην πορτα και βρεθηκαν μπροστα σε ενα εντυπωσιακο θεαμα.Στις δυο πλευρες αριστερα και δεξια υπηρχαν εικοσι αστραφτερες μεσσαιωνικες πανοπλιες που γυαλιζαν στο φως,κρατωντας τα οπλα τους και τις ασπιδες τους λες και θα πηγαιναν κατευθειαν για μαχη.Αλλες ηταν με ξιφος αλλες με κεφαλοθραυστη και αλλες με τσεκουρι."Επρεπε να χω παρει κανα τσεκουρι χαχαχα" ειπε κοροιδευτικα ο Μαρκ.
Ακριβως στην απεναντι πλευρα απο την εισοδο υπηρχαν στον τοιχο διαφορα οπλα μεσσαιωνικα και πιο συγχρονα,αλλα και πολλα λαβαρα απο μεσσαιωνα αλλα και απο αλλες εποχες.Ηταν πολυ κατανοητο γιατι ενα τετοιο δωματιο κεντριζε την προσοχη αυτων των νεων,ειδικα καποιου που λατρευε καθετι μεταλλικο.Αφου γυρνουσαν περα δωθε το δωματιο θαυμαζοντας και κοιταζωντας,αρχισε ο Μαρκ να περιγραφει πως ηταν τα πραματα στην στρατιωτικη ακαδημια οπου επροκειτο να εισαχθει το επομενο καλοκαιρι
"Το επομενο καλοκαρι θα με δεχτουν στην στρατιωτικη ακαδημια της μασαχουσετης"
"Αληθεια??? συγχαρητηρια" ειπε ο Φιλιπ ο οποιος γνωριζε το παθος του φιλου του απο μικρο
"Να μας φερεις κανα πιστολι να χουμε" ειπε κοροιδευτικα ο ΤζοναθανΤην ωρα που ο Μαρκ ετοιμαζοταν να απαντησει ενα οπλο σαν κεφαλοθραυστης σε σχημα κρανιου κεντρισε την προσοχη του,το οποιο ηταν τοποθετημενο σε μια θηκη απο γυαλι τοποθετημενη σε ενα κοκκινο μαξιλαρακι.Ηταν τοσο παραξενο,γιατι,απο την αλλη ακρη του κεφαλοθραυστη η λαβη γινοταν αιχμηρη σαν ξιφος.Αρα ηταν διπλο οπλο και επισης ηταν πιο μακρυ σε σχεση εναν συνιθησμενο κεφαλοθραυστη.
"Αυτο ουτε να το φανταζεσαι" ειπε ο Φιλιπ "ο πατερας μου θα με κρεμασει αναποδα αν τολμησουμε εστω και να σκεφτουμε να τ αγγιξουμε".
"Διαβασες την σκεψη μου χαχα αλλα απλα αστειευομουν χι"
"Ειναι ωρα να φυγουμε καλυτερα...να μην μαθει κι ολας κανεις πως ειμασταν εδω" ειπε και εκαναν να φυγουν.Την ωρα που εκαναν να φυγουν το χερι ενος απο τους ιπποτες χαλαρωσε προς τα κατω και ξεκολησε το χερι που κρατουσε τον κεφαλοθραυστη που κρατουσε.Ενας εκκωφαντικος θορυβος απλωθηκε στο δωματιο και οι τρεις νεοι κοκκαλωσαν απο φοβο.γυρισαν εντρομοι να δουν τι εγινε και ειδαν το ξεκολημενο μεταλλο πεσμενο στο πατωμα.
"Να παρει η ευχη" φωναξε ο Φιλιπ "τωρα θα ακουσω παλι κηρυγμα!!
"Μα δεν εφταιγες εσυ"
"Τι σημασια εχει λες και δεν γνωριζετε πως οτι συμβαινει θα πρεπει να μου ψαλλουν και ενα χερακι" Τελος παντων θα στειλω τον τζερεμυ κρυφα που ειναι υπευθηνος για την αιθουσα να το φροντισει...Ευτυχως κανω ιντριγες με το προσωπικο πολλες φορες και την βγαζω καθαρη χαχαχα" ειπε και γελασαν και οι τρεις μαζι ενω εκλειναν και εφευγαν απο το δωματιο.
Γυρισαν στο χωλ οπου στηριζομενοι στο ξυλο της σκαλας παρακολουθουσαν τι γινοταν στο κατω δαπεδο....ειχαν απλωθει οι μπουφεδες απο ωρα με τα ποτα και δια φορα ορεκτικα ενω πολλοι καλεσμενοι παραγγελνανε ποτα.Ξαφνικα μιαταραχη αρχισε να δημιουργηται προερχομηνη απο την τραπεζαρια,και σιγα σιγα η απλη ταραχη εξελιχτηκε σε πανικο και περιεργεια καθως αρχισαν να ακουγονται κραυγες και φωνες ενω πολλοι απο τους καλεσμενου εσπευδαν να δουν μαζι και οι τριες φιλοι.....(συνεχιζεται)

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρων (λογια μιας πονεμενης ψυχης)

"Ειμαι η πηγη του ανθρωπινου πονου..τησ δυστυχιας των ονειρων ειμαι το ξεχασμενο οενιρο που βιαστηκε κατω απο το πεπλο της κοινωνικης και ηθικης επιταγης!!! Ξερω την κολαση σε μοριακο επιπεδο λες και ημουν εγω ο δημιουργος της αλλα αυτο που ονομασανε παραδεισο φεν εχει καμμιαψ απολυτως διαφορα με αυτο που εχω γινει εγω τωρα,μονο η προσεγγιση αλλαζει και οι επιθυμιες.Επιθυμιες που αφυδατωνουν την  ψυχη με τη ακορεστη τους επιθυμια για εκπληρωση απο κορμια που συνεχιζουν να χορευουν τον ιδιο χορο στο ονομα εκεινου του πραγματος που ολοι ψαχνουν αλλα κανεις τους δεν υπηρετει αλλα μετατρεπει σε μασκα για να δικαιολογει ολα εκεινα που φαινονται ξενα προς αυτον και που πλημμυριζουν με τρομο την ψυχη και καταπατουν τα ονειρα της!"

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρωνΙΙΙ

Βυθισμενος μεσα στις σκεψεις του συνεχισε να περπατα ,κατευθυνομενος προς την τραπεζαρια που βρισκεται στην αριστερη πλευρα απο το μεγαλο χωλ.Η τραπεζαρια απλωνοταν σε ενα μεγαλο ορθογωνιο παραλληλογραμμο οπου στο κεντρο υπηρχε ενα τεραστιο ,επισης ορθογωνιο τραπεζι και γυρω γυρω καρεκλες.το πλακακι ηταν ασπρομαυρο σε στυλ παιχνιδιου σκακι,στα δεξια ενα ρολοι τυπου εκκρεμες που εσπαζε την σιωπη της αιθουσας με τον ηχο του,ενω στην απεναντι πλευρα υπηρχαν μεγαλα παραθυρα και διπλα κοκκινες μεγαλες κουρτινες,και τελος στο βαθος της αιθουσας ενα μεγαλο τζακι που πανω ειχε 2 ξιφη σε σχημα χιαστη.στην δεξια πλευρα υπηρχε μια πορτα που οδηγουσε σε εναν μεγαλο διαδρομο που οδηγουσε σε αλλα δωματια.αριστερα του διαδρομου εκανε ενα ανοιγμα σαν δωματιο οπου υπηρχε ενα χαλι στο δαπεδο,και ενας καναπες οπου καθοντουσαν 2 καλεσμενοι και συζητουσαν μυστικα,τοσο μυστικα,που μολις αντικρυσαν τον νεαρο να μπαινει ενιωσαν σαν καποιος να τους επιασε στα πρασα.Ο νεαρος χαμογελασε μηχανικα και κατευθυνθηκε προς την αλλη μερια του διαδρομου υπηρχαν 2 πορτες που οδηγουσαν σε αλλα δωματια και μερη της επαυλης..μια αριστερα και μια στο βαθος ακριβως.διπλα απο την τελευταια υπηρχε μια ακομα η οποια οδηγουσε σε ενα μπαρ που ειχε η επαυλη.Μεσα υπηρχαν καλεσμενοι που απολαμβανα ενα ποτο ωστε να σβησουν την διψα τους απο το ταξιδι,και να ξεζαλιστουν πιθανον απο τις συνεχεις παρατηρησεις των συζυγων τους.Ενα πιανο με ουρα εβγαζε εξαισιους μουσικους ηχους,και το μπαρ ηταν γεματο με ετοιμα ποτα...ο μπαρμαν και οι 2 υπηρετες σερβιραν και ετοιμαζαν τα ποτα γεματοι ευχαριστηση αλλα δεν μπορουσαν να κανουν και αλλιως,καθως το να εισαι σε αυτην την επαυλη σημαινει πωσ πρπει να ανηκεις εκει κατι που ο νεος το ενιωθε καλα.Ομως του αρεσε που εβλεπε ολους αυτους τους ανθρωπους να εργαζονται εκει,ενιωθε να σπαει η μοναξια του και οτι δεν ζουσε μονος σε ενα λαβυρινθο ταφο.
Στο μπαρ το ματι του πηρε την κυρια χχχχ της οποιας ο αντρας συναψε ερωτικες σχεσεις με μια υπηρετρια της και την εγκατελειψε μαζι της σε προορισμο αγνωστο.ηταν πολυ γνωστη η ιστορια της ειδικα στους κυκλους του πατερα της μαλιστα λενε πως ειχε αρχισει να τρελαινεται γι αυτο το εριξε στο ποτο σε μια απελπισμενη προσπαθεια να παραμεινει στον κοσμο των λογικων μεσα απο τον παραλογισμο του κοσμου του αλκοολ.Τι ειρωνικο σκεφτηκε...ενα υλικο τρελας καταφερνει να κρατησει λογικο εναν ανθρωπο ,του οποιου η ζωη ειχε σφραγιστει στο μυαλο της σαν παραμυθι,μεχρι να καταρευσει σαν ενας πυργος απο τραπουλοχαρτα.Και τοτε γυμνη και ανυπερασπιστη βυθιζεται στο ερεβος αυθυποβολης που σιγα σιγα οδηγει στην τρελα.Ηταν παντα τακτικος θαμμωνας σε ολες τις κοσμικες συγκεντρωσεις πιστευοντας πως θα ξαναβρει θα ξανασυναντησει το χαμενο της παραμυθι.Εκανε να φυγει καθως δεν ηθελε να γινει αντιληπτος και να ακουσει για χιλιοστη φορα πως τι που και γιατι λογια χωρις βαση,λογια χωρις σκοπο,γι αυτο βγηκε και ξανακατευθηνθηκε προς το κεντρικο χωλ οπου πλεον γεμιζε ασφυκτικα σιγα σιγα.
Εκει ειδε και αλλες γνωστες φυσογνωμιες φιλοι του πατερα του ολοι,ξαφνικα ο πατερας του τον φωναξε και τον συστησε σε ενα ζευγαρι κυριων "ο γιος ειναι τουτος??" "πως μεγαλωσε!"
"περασαν τα χρονια πρπει να τον πατρεψουμε γρηγορα γιατι το τραινο της νιοτης θα φυγει οπου να ναι"
και  ξεσπασαν σε δυνατα γελια.Σιχαινοταν αφορητα ολα αυτα τα σχολια και το δειχνε πολλες φορες αθελα στο προσωπο του.
"γιε μου κανε μου μια χαρη σε παρακαλω"
"τι θα θελατε πατερα??"
"στο γραφειο μου εχω στο δεξι συρταρι ενα κουτι με πουρα φερτο σε παρακαλω ειναι ενα θερμο δωρο για τον κυριο Μπραουν"
"πατερα..ομως εγω τι θα βγαλω για τον κοπο μου??" ειπε γελωντας και ξεσπασαν ολοι σε γελια.
"τον εκπαιδευεις σωστα..ηδη εχει αρχισει να σου μοιαζει φοβερα" ειπε ο κυριος Μπραουν
"Νομιζω πως τον παρα εκπαιδευσα λιγακι γιατι οπου να ναι θα μου ζητησει να παραιτηθω"
Ο νεος εκανε να φυγει να παει στο γραφειο που ειναι στην δεξια πλευρα της επαυλης περα απο τον μεγαλο γωνιακο διαδρομο απο οπου ηρθε απο εκει μια πορτα οδηγει σε εναν αλλον διαδρομο γεματο στροφες,οπου υπηρχαν ενα μπανιο μια κρεβατοκαμαρα ξενωνας και το γραφειο του πατερα του,το οποιο χωριζοταν στα 2.Το πρωτο ηταν ενα μικρο δωματιο σαν χωρος αναμονη,ενω το δευτερο ηταν το γραφειο..Οπως μπαινει κανεις εβλεπε το γραφειο οπου ο πατερας του εκανε ολες του τις δουλειες απο κλεισιμο συμφωνιων μεχρι διαβασμα εφημεριδας,ενω δεξια υπηρχε ενας καναπες και στο κεντρο 2 πολυθρονες και ενα χαμηλο γυαλινο τραπεζακι.Στον χωρο της αναμονης υπηρχε ενα επισης γυαλινο τραπεζακι και γυρω του 4 καναπεδες.Αφου εψαξεπροσεκτικα και βρηκε τα πουρα εκανε να σβησει το φως και να φυγει,αλλα ενας ηχος σαν περπατημα του τραβηξε την προσοχη.Βγηκε αμεσως να εει ποιος ειναι αλλα εξω στον διαδρομο δεν υπηρχε κανεις."μμμ προλαβε και εφυγε μαλλον..κανενας απο τους περιεργους επισκεπτες πρεπει να ταν" και κατευθηνθηκε προς το χωλ και παλι.
Ομως διαφορες σκεψεις τριγυρνουσαν στο μυαλο του,καθως,τετοιου ειδους γεγονοτα ηταν πολυ συχνα,και το σημαντικοτερο ηταν πως συνεβαιναν οταν δεν υπηρχαν καλεσμενοι στην επαυλη! Καποιες φορες το δικαιολογουσε οτι ηταν υπηρετες που κινουνταν γρηγορα,και επιπλεον αυτη η επαυλη εχει τοσα δωατια που δυσκολα μπορεις να προλαβεις να πας σε ενα σημειο οπυ ακουσες εναν θορυβο και να δεις ποιος τον προκαλεσε,γιατι μεχρι να πας ο υπαιτιος εχει μετακινηθει αλλου.Οποτε καθησυχασε το μυαλο του με τετοιου ειδους εξηγησεις μεχρι πριν λιγο καιρο οπου υπηρετες και προσωπικο συζητουσαν μεταξυ τους για παρομοια ανεξηγητα φαινομενα οπως βηματα σε διαδρομους και θορυβους οποτε τα λογικα του επιχειρηματα αρχισαν να καταρρεουν.επισης απο μικρος ακουγε πολλους να μιλανε για το παρελθον αυτου του σπιτιου για τους προηγουμενους ιδιοκτητες του και τι απεγιναν αλλα οταν ο ιδιος ρωτουσε του ελεγαν να μην ανακατευεται σε υποθεσεις "μεγαλων",αλλα και τωρα που μεγαλωσε οταν προεβαλε το ιδιο ερωτημα δεχοταν το ιδιο ερωτημα λαμβανε απλες απαντησεις οπως "μετακομισαν,δεν μπορυσαν να συντηρησουν την επαυλη" και αλλες τετοιες δικαιολογιες.Εκεινος ομως ακουγε πολλες φορες καποιους να λενε διαφοτ=ρα για αυτην την επαυλη για γεγονοτα που συνεβησαν ασχημα και αναγκασαν τους προηγουμενους ιδιοκτητες να φυγουν.Αλλα ολα ηταν αοριστα και ασυνδετα μεταξυ τους οποτε δεν εδινε και πολυ σημασια μιας και ηξερε την ταση για κουτσομπολιο και μυθοπλασιες των ανθρωπων αυτων.Ομως δεν ηταν λιγες οι φορες που τον επιανε η επιθυμια να παει στην βιβλιοθηκη της επαυλης στον δευτερο οροφο να κοιταξει διαφορα αρχεια ωστε να μαθει επιτελους αν υπαρχει εστω και μια σπιθα αληθειας σε ολα αυτα που ακουγονται.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρων ΙΙ

Ο υπηρετης χτυπησε την πορτα του δωματιου οπου ο νεαρος ηταν μεσα και ετοιμαζοταν,ανοιγωντας αργα την πορτα σταθηκε και ειπε:"κυριε ειστε ετοιμος?" "Ναι ειμαι σχοδον...θα κατεβω σε λιγακι" ο υπηρετης ενασ κλασσικος μεσιληκας ντυμενος με ασπρο πουκαμισο καφε σακκακι και και καφε παντελονι φουσκςμενο προπσωπο και καραφλα χαιρετισε και αποχωρησε. Ο νεαρος εμεινε μονος παλι με τις σκεψεις του...βυθισμενος στο ερεβος των προβληματισμων του ενω εξω οι καλεσμενοι κατευθαναν σιγα σιγα στην μεγαλη επαυλη,που ταυτοχρονα λειτουργουσε και σαν πανσιον τους θερινους μηνες,και φημιζοταν για τις μεγαλοπρεπεις συγεντρωσεις,και τις δεξιωσεις της. Ο νεαρος εβλεπε απο το παραθυρο τις αμαξες και τουσ καλεσεμνουσ που δεχονταν χαιρετισμο απο τους οικοδεσποτες της επαυλης τον κυριο ******8και την κυρια ******,και τους υπηρετες που ετρεχαν να βοηθησουν τουσ καλεσμενους με τα πραγματα τους. Καποιοι θα εμεναν για διανυκτερευση και για χαλαρωση ενω αλλοι θα εφευγαν την ιδια μερα (η μαλλον το ξημερωμα της επομενης). Κοιταξε στο βαθος οπου απλωνοταν το δασος και στον οριζοντα ειδε τον ηλιο που μολις εδυε αλλα οι ακτινες του δεν ειχαν παραδωθει ακομα στο γλυκο πεπλο της νυχτας,το δασος αυτο την νυχτα εκρυβε στα σπλαχνα του μυστηριο...εβλεπε τα κορακια και τα αλλα αγρια πουλια να πετουν ψηλα απο τα δεντρα....ενω την νυχτα πολλες φορες ξυπνουσε απο το ακουσμα αγριων σκυλιων και λυκων που εσκιζαν την σιωπη με τα φρικτα ουρλιαχτα τους. Η νυκτα στα μερη τους ηταν γεματη μυστηριο και τρομο που ανεβαζε την ανδρεναλινη και ενεργοποιουσε τις αισθησεις.
 Ο νεαρος ανδρας διεκοψε αποτομα τις σκεψεις του καθως καταλαβε πως ηταν ωρα να φυγει...αφου εσβησε την λαμπα του δωματιου του βγηκε απο το δωματιο του που ηταν στον πιο ψηλο οροφο του σπιτιου,και περπατησε τον μεγαλο διαδρομο με τα διαφορα αλλα δωματια εστριψε στις σκαλες που κανανε γωνια και κατεβαιναν απ τα αριστερα και απο κει σε αλλον διαδρομο που οδηγουσε στο κεντρικο χωλ της επαυλης."τι εκνευριστικο καθε φορα που κανουμε συγκεντρωση να πρεπει να διανυω μια "ηπειρο" μεχρι να φτασω σε ενα σημειο" σκεφτηκε...πραγματι η επαυλη αυτη ηταν τεραστια και για να παει καποιος απο το ενα μερος στο αλλο ηθελε πολυ χρονο. Η επαυλη ηταν ατελειωτη απο διαδρομους και δωματια βιβλιοθηκες,μπαρ,γκαλερι,τραπεζαριες και πολλα αλλα που οποτε του ρχοντουσαβ στο μυαλο τρελαινοταν.Οταν ηταν μικρος μαλιστα νομιζε πως αυτο το σπιτι ειναι ολος ο κοσμος και πως εξω απ αυτο δεν υπηρχε τιποτα αλλο! Και δεν ηταν μονο αυτο καθως,αυτη η επαυλη ηταν ενα απο τα 2 κτιρια που υπηρχαν,γιατι,διπλα ακριβως υπηρχε συνδεδεμενο μεσω μιας μεγαλης αυλης μια ακομα επαυλη (πολυ μικροτερη φυσικα) που ηταν το σπιτι της οικογενειας κυριως τους χειμερινους μηνες.Ηταν σιγουρα πιο μικρη και πρακτικη απο αυτο το τεραστιο οικοδομημα που χρησιμευε κυριως ως ξενοδοχειο και σημειο συναντησεις για κοσμικες συγκεντρωσεις.
    Με αυτες τις σκεψεις επιτελους εφτασε στο μεγαλο χωλ οπου εβλεπε καλεσμενους να αναγνωριζουν ο ενας τον αλλον,και καποιους αλλους λιγο αμηχανους να προσπαθουν να εναρμονιστουν με τον χωρο. Το χωλ ηταν το μεγαλυτερο δωματιο της επαυλης μεγαλο σε μηκος και πλατος και πολυ ψηλο. στο κεντρο περιπου υπηρχε μια μεγαλη σκαλα που οδηγουσε στον πανω οροφο οπυ δημιουργουταν ενα μεγαλο παταρι το οποιο επεκτεινοταν στα πλαγια και απο τις 2 πλευρες και φυσικα φαινοταν απο τον κατω οροφο.στις πλαινες μεριες υπηρχαν πορτες που οδηγουσαν σε αλλα δωματια του πανω οροφου,ενω σην ακρη του πατριου κατα μηκος υπηρχε ξυλινο καγκελο ομορφα διακοσμημενο με ξυλογραφιες που ειχαν τα αρχικα του ονοματος της οικογενειας. Στο κεντρο του ταβανιου ενας τεραστιος πολυελεαιος φωτιζε τα παντα ενω υπηρχαν και αλλα φωτα κατα μηκος των τοιχων. "Καλησπερα νεαρε *****" ειπε ενας κυριος στρεφομενος στον νεαρο "εχω να σας δω απο τοτε που μποσουλουσατε στο κατακοκκινο χαλι της σκαλας" ο νεαρος θημηθικε τον κυριο..ηταν ο κυριος****** στενος φιλος και συνεργατης του πατερα του."Και γω σας θυμαμαι κυριε***** παρ οτι πολυ μικρος διατηρω πολυ καλη μνημη φωτογραφικη μπορω να πω". Αυτο ακουστηκε καπως ειρωνικα και το προσωπο του κυριου **** εδειχνε να ξαφνιαζεται για μια απειροελαχιστη στιγμη."Θα μεινετε καθ ολου στην επαυλη?? Εχουμε να σας δουμε τοσο καιρο" ειπε προσπαθωντας να διασκεδασει λιγο τις εντυπωσεις." Μπορει...αλλα οχι τοσο να ξερετε γιατι δυστυχως ο χρονος τρεχει σαν το ποταμι και δεν υπαρχει χρονος αναπαυσης" "Σωστα,....η αναπαυση ειναι για τους νεκρους" "Πολυ σωστα" εκανε γελωντας και εφυγε να χαιρετησει αλλους προσκεκλημενους πολυ γνωστους ομως... Το μυαλο του ***** ομως εφυγε αλλου σε σκεψεις που ταλανιζαν το μυαλο του μερες τωρα...βαριοταν αφορητα ολο αυτο το πανηγυρι και τις μεγαλοπρεπειες προς χαριν εντυπωσιασμου ολων αυτων που χανεν τον χρονο τους κλεινοντας εμπορικες συμφωνιες δημιουργωντας συμμαχιες εχθρες και αλλα πολλα. το μονο που τον απασχολουσε εκεινη την μερα ηταν αν θα εκανε την εμφανιση του το μονο προσωπο που θα τον ενδιεφερε να δει αναμεσα σε ολυς αυτους.......(συνεχιζεται..)

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Περι τενοντων και σεντονιων!!!

ηταν μια μερα χωρις κολεγιο αγαπητοι συνοδοιποροι...αλλα παρ ολα αυτα δεν κατσαμε ετσι.Πηαγμε διαβασαμε ιαπωνικα,φαγαμε γουρουνιδον,και πηγαμε προπονηση οπου επαιζα συνεχεια με κατι βοδια βαρυτερα απο μενα και ενιωθα τις αρθρωσεις ετοιμες να ξεκολησουν και τους τενοντες στον ωμο, και στα γονατα τους χιαστους να βαρανε αλλα δε μασησαμε μπηκαμε πολεμησαμε χιχιχιχιχιχιχιχι (θελω να κοιμηθω και να μην ξαναξυπνησωωωωωωωωω!!!!) Αυριο θα συναντησω και μια κινεζα που μαλλον θα μου κανει κινεζικα (για να ιδουμε τι θα ιδουμε) αυτα λοιπον περισσοτερα αυριο. Α και μην ξεχασω ειχα και μια ωραιοτατη κουβεντα με την γαλοπουλα σχετικα με ποδοσφαιρο και αχουμ αχουμ........... σεντονια (και σιγουρα η συζητηση δεν ειχε θεμα αν πρεπει να πλενονται με καζολιν!!!!) 

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Μονος

Μου λειπετε ολοι!!!! Μ ου λειπει η γαλοπουλα μου με το κεφι και τ αστεια,η stulf με τις αναλυσεις περι κοπρανων και αλλων εκκρισεων,η Λουτσια με τις ετοιμες απαντησεις της,η βασσω με την ανεμελη ψυχουλα της,η Βασσια που ειναι εκπαιδευμενη απο την λυδια ως βομβα θετικης ενεργειας,ακομα και η Ολγα η φιλη της Λουτσιας που ηταν ευχαριστη και ταιριαστη,το Μαρινακι με το γελακι της....Ολοι ολοι!!!! Μου λειπετε νιθω μοναχουλι...για την ακριβεια οταν φυγατε ολοι μαζι ενιωσα αδειος..εβλεπα το χαραμα και ηταν σαν βαρος που ανεβαινε στον ουρανο!!! Χαρηκα που επρεπε να φροντισω την Χριστινα απλα ομως η ψυχουλα μου ξερει ποσο αδεια νιωθει οταν φευγετε.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Νυχτολουλουδο!

Ηθελα τοσα να σου πω! να ανοιξω το θησαυρο που κρυβω μεσα μου και να σ αφησω να τον δεις,να μου πεις αν σ αρεσει,αν τον εχω φτιαξει ωραια.Ηθελα να το μοιραστω με σενα γιατι πιστευα πως θα σ αρεσει.Η ζυμωση ειχε γινει το timing ειχε δημιουργηθει οι πορτες της ψυχης ειχαν ανοιξει και περιμεναν απλα τουσ επισκεπτες να παρουν θεση για την γιορτη.Την γιορτη της ανταλαγης της λαχταρας,της αγαλιασης της καρδιας και της ψυχης. Αλλα δεν εγινε και η καρδια μου εμεινε αδεια γιατι περιμενα σε κεινο το σημειο της ψυχης οπου η πληροτητα συναντα την ανταποδωση και την ανιδιοτελεια των πραξεων και των συναισθηματων. Μου ειπες αλλη φορα αλλα η φορα εφυγε...πεταξε σαν νυχτολουλουδο που ανθιζει και πεθαινει για μερικα δευτερολεπτα..μερικες στιγμες ανθρωπινου χρονου και μετα παιρνει την ομορφια του στην αιωνιοτητα αλλα εσυ δε μπορεις να το θαυμασεις πια γιατι εχασες την στιγμη!! Δεν ηθελα να νιωσεις πιεση δεν ηθελα να νιωσεις υποχρεωμενη μονο να ακουσεις την μουσικη της ψυχης και να θαυμασεις την γαληνη της εσωτερικης φλογας..... Μου ειπες "αλλη φορα", ομως αναρωτιεμαι αν θα υπαρξει, γιατι τα λογια των ανθρωπων ξεθωριαζουν οπως οι ζωγραφιες στην ακρογιαλια!

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Σημερα η μερα γαμησε...πηγα κολεγιο να κανω μαθημα υπολογιστες (αναθεμα τους βαριεμαι!!!) αλλα αποζημιωθηκα οταν εκατσα με μερικα απο τα παιδια μετα κατω για καφε.....μετα σπιτι φαι υπνος και μια παλαβη ορεξη για μια μαλακια που μου ρθε οταν κοιμομουν (διαβαστε την στο μπλογκ μου συνεχιζεται επισης) και μετα το καλυτερο η προπονηση σημερα τα εσπαγε!! εντονη γυμναστικη μεχρι τελικης πτωσης και μετα πολυ παλη!!! πολυ ενταση ενιωσα απιστευτα η αυτοπεποιθηση ανεβηκε φουλ.Ειναι οι στιγμες που ξεπερνας τον εαυτο σου και νιωθεις την υπερβαση του εαυτου σου οταν το σωμα λεει δεν αντεχω αλλα εσυ συνεχιζεις και μετα νιωθεις πολυ πιο δυνατος ψυχικα!!! οταν περνας απ αυτη τη  διαδικασια απλα μετα οι δυσκολιες στην ζωη σου σου φαινονται μικρες τις αντιμετωπιζεις γιατι εχεις περασει απο πονο καο κοπο και δε φοβασαι πια!!

στα σκοταδια των νεκρων Ι

Και ξυπνησε και απλα κοιταξε γυρω του......το δωματιο του ειχε αλλξει,ολα ειχαν αλλαξει..."που ειμαι?" προσπαθησε να πει αλλα η ανπνοη του ηταν κομμενη και το μονο πραγμα που φανερωσε αυτη του την απορια,ηταν η σκεψη του.Το δωματιο ηταν τετραγωνο...το κρεββατι στο κεντρο και διπλα δυο κομοδινα ενα αριστερα και ενα δεξια.Οι τοιχοι ηταν πετρινοι αλλα η σκεπη ξυλινη και οχι πολυ ψηλη εδινε την εντυπωση οτι εισαι σε σοφιτα! δεξια ενα παραθυρο οχι πολυ μεγαλο αλλα αρκετα ευρχωρο για να κατσει στο τοιχακι οταν ειναι ανοιχτο,και εξω συννεφια και ταση για βροχη συμπληρωναν το μακαβριο της ανησυχιας τουο αερας μυριζε φοβο και η σιωπη ηταν πιο ενοχλητικη γιατι μιλουσε καλυτερα απο τα λογια,και εκρυβε στα σπλαχνα της το τι επροκειτο να συμβει,μονο που μονο εκεινη το ξερε....αργα σηκωθηκε και ακουσε τουσ τριγμουσ του ξυλου που δημιουργουσαν τα ποδια του στο ξυλινο πατωμα.Αυτο εσπαζε την σιωπη και ηταν πιο τρομακτικο γιατι η σιωπη οταν διαταραζεται φερνει μαζι της το ερεθισμα της ενεργειας και τησ κινησης οτι κατι θα αρχισει να συμβαινει.Προχωρησε αργα προς την πορτα η οποια ηταν ξυλινη και αρκετα μεγαλη σχεδον ωσ το ταβανι.ανοιξε τη πορτα και εξω ειδε εναν διαδρομο στα αριστερα του,και δεξια με το που εβγαινε ειχε σκαλες που οδηγουσαν κατω σε ενα δωματιο χωρις φωτα λες και ηταν η αβυσσος το τελος του φωτος και της ενεργειας.Διπλα ακριβως απο την εξοδο ενα ντιβανακι ξυλινο με δυο αναμενα κερια και μια φωτογραφια μιας οικογενειας η συζυγος ο συζυγος και ενα μικρο αγορι."Ποιος αναψε τα κερια" σκεφτηκε "και "που ειμαι" ειναι σκεψεις που ερχοντουσαν στο μυαλο του.Ενιωθε σαν εξερευνητης σε αγνωστη χωρα,αλλα το τοπιο τον γεμιζε τρομο.Η χαραμαδα της αλλησ πορτας στην αλλη ακρη του διαδρομου μαρτυρουσε φως με μια λεπτη χρυση γραμμη φωτοσ που ετρεμε....πλησιασε την πορτα με αργα βηματα που τα προδιδαν το τριξιμο του ξυλινου πατωματος πιστος αγγελιοφορος του μηνυματος πως καποιος πλησιαζει.Ανοιξε αργα τηη πορτα και βρεθηκε μπροστα σε ενα αλλο δωματιο σχεδον αδειο με κερια σε πολλα σημεια αλλα πολυ καλα φωτισμενο στον απεναντι τοιχο κολλημενα στον τοιχο δυο μεγαλα κερια εκαναν το δωματιο να λαμπει και σε αλλα διαφορα σημεια του δωματιου μικροτερα κερια συμπληρωναν την ορχηστρα φωτος με τι σ ακτινες τουσ να χορευουν σαν αθορυβες εκστασιασμνενς χορευτριες.Ομως παγωσε στην οψη του απεναντι τοιχου που υπηρχε ενας καθρεφτης πολυ μεγαλος που εφτανε ως το πατωμα,και ακριβως μπροστα του μια γυναικεια παρουσια νεαρης ηλικιας που ειχε πλατη στον ιδιο αλλα με τρομο συνηδειτοποιουσε πωσ η οψη της....δεν φαινοταν στον καθρεφτη.
      Αποσβωλομενος απο το θεαμα κωκκαλομενος απλα παρατηρουσε την γυναικα αυτη που δεν κουνιοταν ουτε χιλιοστο με την εισοδο του στο δωματιο.Ηταν ντυμενη με ενα καταλαευκο φορεμα απο μεταξυ και τα μαλλια της ηταν καταμαυρα και μακρυα μεχρι την μεση της..η σιλουετα της πολυ λεπτη και λυγεροκορμη.Για αρκετη ωρα νεκρικη ησυχια απλωθηκε μεχρι την στιγμη που η κοπελα στην καρεκλα αργα αργα αρχισε να γυρνα το κεφαλι της προς τον νεαρο ο οποιος παγωσε και θα θελε απλα να μην ειχε ανοιξει ποτε του εκεινη την πορτα αλλα τρομαγμενος δε μπορουσε ουτε να το βαλει στα ποδια αλλα ουτε να απαγγειλει χαιρετισμο........(συνεχιζεται...)

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Ενα απο τα πιο εντυπωσιακα πραματα στις πολεμικες τεχνες ειναι οτι παρ ολο το γεγονος οτι εχεις αντιπαλο να αντιμετωπισεις,στην πραγματικοτητα αντιμετωπιζεις τον εαυτο σου!Ποσες φορες εχω σταθει απεναντι σε στραβοφατσες αντιπαλουσ πθο εμπειρουσ και καλουσ απο μενα αλλα και πιο βαριους και κατι μεσα μου ηθελε να πει "δεν τ αφηνουμε για αυριο".Αλλα εκει ειναι η ουσια!!! εκεινη την ωρα περνας την πυλη του φοβου και μπαινεις μεσα να παλεψεις και στο τελος νιωθεις τοσο ωραια που κοντραρες τον φοβο σου,σαν εναν πιτσιρικα που θα μολις εκανε σεξ για πρωτη φορα στην ζωη του! η ουσια ειναι οτι οταν στεκεται μπροστα σου ενας τυπας με στραβωμενη μουρη πιο δυνατος απο σενα και πιο βαρυς ετοιμος να σε κανει να νιωσεις τουσ τενοντες και τις κλειδωσεις σου να χτυπουν κοκκινο, δεν ειναι παρα αφορμη για να εμφανιστει ο φοβος που κρυβεις μεσα σου και εκει ειναι ο αληθινος αντιπαλος που εχεις να αντιμετωπισεις.οσο πιο πολλες ηττες εχεις τοσο πιο δυνατος γινεσαι τοσο, πιο εμπειρος, τοσο πιο κοντα στην κατανοηση των φοβων σου ωστε να εξαφανιστουν για παντα.Καθε μερα μια ηττα που σε φερνει πιο κοντα στη νικη,καθε μερα ενα μικρο λιθαρακι πιο δυνατος,καθε μερα καλυτερος απο χθες χειροτερος απο αυριο!!!


"ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΗΝ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ 100 ΜΑΧΩΝ"                         (SUN ZU Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ)

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

γνωριζοντας τον εαυτο σου γνωριζεις τον αντιπαλο σου!

καθε μερα μια μαχη,καθε μερα νικες και ηττες!!! Αλλα εχουν ενα κοινο...σε κανουν πιο δυνατο!!!
πονας γιατι πρεπει να δυναμωσεις,κλαις γιατι θες να ανακουφιστεις,γελας γιατι πρεπει να ξαοστασεις και να χαρεις τον κοπο που εκανες να φτασεις μεχρι εδω.Πεφτεις στα γονατα αλλα δεν τα παρατας μετα απο λιγο ξανασηκωνεσαι και συνεχιζεις εκεινο το μακρυ μονοπατι που λεγεται ζωη,και το περπατας οπως το διαλεξες πριν γεννηθεις! Εισαι υπευθυνος για οτι σου συμβαινει πρεπει να παρεις τις ευθυνες των πραξεων σου και να αλλαξεις το παρελθον σου με ενα καλυτερο παρον και μελλον. Φοβασαι καθε φορα αλλα λιγο μετα το ξεχνας και ορμας οταν φτασεις στην πυλη δεν υπαρχει γυρισμοσ και τοτε ο φοβος γινεται θυμος και απο θυμος ενεργεια και η ενεργεια πραξη...αραγε μηπως αθτη  ειναι η πεμπτουσια του φοβου??? μεσα απο τον φοβο το θαρρος,μεσα απο το μισος η αγαπη,μεσα απο το τελμα η πιστη,μεσα απο τον θανατο η ζωη!!
"ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ,ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ" (καποιος...που να θυμαμαι με τοσουσ που χω διαβασει)

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

akou!! sou milane! (ena afierwma stous grizous toixous ths kathimerinhs mas pragmatikothtas)

mesa stous dromous ths polhs...aorates eikones tou parelthontws taksideuoun...oneira efhbwn oneira anthrwpwn pou egatalifthikan sthn sklhrh moira ths zwhs.
martures einai ta fwta ths nuxtas....oi lerwmenoi dromoi..martures tou parelthontws...akou!! sou milane kathe stigmh!! akou..me ta aftia ths psuxhs sou!!! akou ti exoun na sou poun gia ola ekeina ta oneira pou prodothikan!! gia tis agapes pou ksexasthkan gia keina pou den irthan alla emeinan xaragmena stous dromous kai tous toixous ths polhs! Mhn adiaforeis!! h istoria panta tha nai xaragmenh se autous....panta tha marturoun thn alitheia panta tha thumizoun panta tha psithurizoun.akouse tous!!! exoun polla na sou poun!!! gia ta dakrua pou xuthikan gia tis agapes pou lismonithikan gia ta oneira pou xathikan.giati autoi de tha ksexasoun pote, adiapseustoi martures ths pragmatikothtas,giati tha nai panta ekei,na sou lene,na se enoxloun,na sou psithurizoun,na se buthizoun sto erebos tou xwroxronou kai ths alitheias ths alitheias pou briskei thn dikaiwsh...mesa apo tous stous toixous ths polhs!