Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

στα σκοταδια των νεκρων Ι

Και ξυπνησε και απλα κοιταξε γυρω του......το δωματιο του ειχε αλλξει,ολα ειχαν αλλαξει..."που ειμαι?" προσπαθησε να πει αλλα η ανπνοη του ηταν κομμενη και το μονο πραγμα που φανερωσε αυτη του την απορια,ηταν η σκεψη του.Το δωματιο ηταν τετραγωνο...το κρεββατι στο κεντρο και διπλα δυο κομοδινα ενα αριστερα και ενα δεξια.Οι τοιχοι ηταν πετρινοι αλλα η σκεπη ξυλινη και οχι πολυ ψηλη εδινε την εντυπωση οτι εισαι σε σοφιτα! δεξια ενα παραθυρο οχι πολυ μεγαλο αλλα αρκετα ευρχωρο για να κατσει στο τοιχακι οταν ειναι ανοιχτο,και εξω συννεφια και ταση για βροχη συμπληρωναν το μακαβριο της ανησυχιας τουο αερας μυριζε φοβο και η σιωπη ηταν πιο ενοχλητικη γιατι μιλουσε καλυτερα απο τα λογια,και εκρυβε στα σπλαχνα της το τι επροκειτο να συμβει,μονο που μονο εκεινη το ξερε....αργα σηκωθηκε και ακουσε τουσ τριγμουσ του ξυλου που δημιουργουσαν τα ποδια του στο ξυλινο πατωμα.Αυτο εσπαζε την σιωπη και ηταν πιο τρομακτικο γιατι η σιωπη οταν διαταραζεται φερνει μαζι της το ερεθισμα της ενεργειας και τησ κινησης οτι κατι θα αρχισει να συμβαινει.Προχωρησε αργα προς την πορτα η οποια ηταν ξυλινη και αρκετα μεγαλη σχεδον ωσ το ταβανι.ανοιξε τη πορτα και εξω ειδε εναν διαδρομο στα αριστερα του,και δεξια με το που εβγαινε ειχε σκαλες που οδηγουσαν κατω σε ενα δωματιο χωρις φωτα λες και ηταν η αβυσσος το τελος του φωτος και της ενεργειας.Διπλα ακριβως απο την εξοδο ενα ντιβανακι ξυλινο με δυο αναμενα κερια και μια φωτογραφια μιας οικογενειας η συζυγος ο συζυγος και ενα μικρο αγορι."Ποιος αναψε τα κερια" σκεφτηκε "και "που ειμαι" ειναι σκεψεις που ερχοντουσαν στο μυαλο του.Ενιωθε σαν εξερευνητης σε αγνωστη χωρα,αλλα το τοπιο τον γεμιζε τρομο.Η χαραμαδα της αλλησ πορτας στην αλλη ακρη του διαδρομου μαρτυρουσε φως με μια λεπτη χρυση γραμμη φωτοσ που ετρεμε....πλησιασε την πορτα με αργα βηματα που τα προδιδαν το τριξιμο του ξυλινου πατωματος πιστος αγγελιοφορος του μηνυματος πως καποιος πλησιαζει.Ανοιξε αργα τηη πορτα και βρεθηκε μπροστα σε ενα αλλο δωματιο σχεδον αδειο με κερια σε πολλα σημεια αλλα πολυ καλα φωτισμενο στον απεναντι τοιχο κολλημενα στον τοιχο δυο μεγαλα κερια εκαναν το δωματιο να λαμπει και σε αλλα διαφορα σημεια του δωματιου μικροτερα κερια συμπληρωναν την ορχηστρα φωτος με τι σ ακτινες τουσ να χορευουν σαν αθορυβες εκστασιασμνενς χορευτριες.Ομως παγωσε στην οψη του απεναντι τοιχου που υπηρχε ενας καθρεφτης πολυ μεγαλος που εφτανε ως το πατωμα,και ακριβως μπροστα του μια γυναικεια παρουσια νεαρης ηλικιας που ειχε πλατη στον ιδιο αλλα με τρομο συνηδειτοποιουσε πωσ η οψη της....δεν φαινοταν στον καθρεφτη.
      Αποσβωλομενος απο το θεαμα κωκκαλομενος απλα παρατηρουσε την γυναικα αυτη που δεν κουνιοταν ουτε χιλιοστο με την εισοδο του στο δωματιο.Ηταν ντυμενη με ενα καταλαευκο φορεμα απο μεταξυ και τα μαλλια της ηταν καταμαυρα και μακρυα μεχρι την μεση της..η σιλουετα της πολυ λεπτη και λυγεροκορμη.Για αρκετη ωρα νεκρικη ησυχια απλωθηκε μεχρι την στιγμη που η κοπελα στην καρεκλα αργα αργα αρχισε να γυρνα το κεφαλι της προς τον νεαρο ο οποιος παγωσε και θα θελε απλα να μην ειχε ανοιξει ποτε του εκεινη την πορτα αλλα τρομαγμενος δε μπορουσε ουτε να το βαλει στα ποδια αλλα ουτε να απαγγειλει χαιρετισμο........(συνεχιζεται...)

2 σχόλια:

MaHaHoU είπε...

Καθολου μαλακια καλε μου...
καλο!

Mrs. Stulf είπε...

Ρε μου θυμίζει το δωμάτιο στο Ναύπλιο :Ο