Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρων ΙV

Αφου εδωσε στον πατερα του αυτο που του χε ζητησει,εκανε να φυγει μεχρι που ειδε δυο παλιους παιδικους του φιλους.
"Φιλιπ!!!" φωναξαν και οι δυο και εκαναν προς το μερος του τρεχοντας."παλιοφιλε εισαι καλα??
"εχουμε τοσο καιρο να ακουσουμε γιατι δεν απαντησες στα γραμματα??"
Ηταν ο Τζοναθαν και ο Μαρκ φιλοι απο παλια...καθε καλοκαιρι ερχοντουσαν και περνουσαν το καλοκαιρι τους μαζι με τον Φιλιπ και πολλες φορες ειχαν ταξιδεψει μαζι με τους γονεις τους σε πολλα μερη ακομα και οταν ειχαν παει στην Ευρωπη.
"Ειχα δουλειες" απαντησε καπως μηχανικα καθως δεν του ρχοτανε καποια πειστικη δικαιολογια εκεινη την στιγμη."Τι θα λεγατε να κανουμε καμμια βολτα στην επαυλη??" συμπληρωσε προσπαθωντας να κανει το θεμα να ξεχαστει
"Ναι φυσικα και ναι!!" εκαναν και αμεσως ξεχυθηκαν στις σκαλες οπου ενα γκαρσονι κατεβαινε με εναν δισκο στο χερι και σκουντωντας τον παραλιγο η συμπανια να εκανε ενα υπεροχο βραχυχρονο χρυσο συντριβανι μπροστα απο το τρομαγμενο του προσωπο.
Ανεβηκαν τις σκαλες και πηγαν δεξια"παμε να δουμε παλι τις πανοπλιες" ειπε ο Μαρκ ο οποιος ενα παθος με καθετι μεταλλικο απο μαχαιροπηρουνα μεχρι πανοπλιες και κανονια.
"Αν ξανακανεις την ανοησια με το ξιφος θα σε κανω κομματια ομως...με κατσιαδιαζουν ακομα για την ανοησια εκεινη με το βαζο"
"Δυσκολο γιατι εγω θα κραταω τι ξιφος χαχαχαχα αλλα τι να κανα νομιζα πως ημουν ο Αρθουρος χαχα"
Πραγματι την τελευταια φορα ο Μαρκ αρπαξε ενα ξιφος απο την αιθουσα και βγαινοντας εξω στον διαδρομο εκανε "επιδειξη" πως κοβουν ενα πανακριβο κινεζικο πορσελανινο βαζο.Μονο που δεν μπορεσε να ζυγισει σωστα το βαρος του μεσσαιωνικου ξιφους και κατεληξε οντως να διαλυσει και το βαζο αλλα και το ξιφος να σφηνωθει στο παμπαλαιο τραπεζακι.Εντρομοι και οι τρεις αλλα κυριως ο οικοδεσποτης ετρεξαν εντρομοι με τον τζοναθαν και τον Μαρκ να ξεσπουν σε γελια σαν παιδια! Φυσικα γελουσαν ακομα και οταν η μητερα του Φιλιπ εβαζε τις φωνες μολις ανακαλυψε το "εγκλημα".
Αφου αφησαν το μεγαλο χωλ μπηκαν σε εναν μεγαλο διαδρομο σε σχημα πεταλου "π" ο οποιος ηταν πολυ χαμηλα φωτισμενος.Ειχε διαφορα δωματια και πορτες που οδηγουσαν σε αλλους διαδρομους του οροφου.στην πανω πλευρα του πεταλοειδους διαδρομου ηταν η αιθουσα με τις πανοπλιες.Ξεκλειδωσε με το κλειδι που ηταν πανω στην πορτα και βρεθηκαν μπροστα σε ενα εντυπωσιακο θεαμα.Στις δυο πλευρες αριστερα και δεξια υπηρχαν εικοσι αστραφτερες μεσσαιωνικες πανοπλιες που γυαλιζαν στο φως,κρατωντας τα οπλα τους και τις ασπιδες τους λες και θα πηγαιναν κατευθειαν για μαχη.Αλλες ηταν με ξιφος αλλες με κεφαλοθραυστη και αλλες με τσεκουρι."Επρεπε να χω παρει κανα τσεκουρι χαχαχα" ειπε κοροιδευτικα ο Μαρκ.
Ακριβως στην απεναντι πλευρα απο την εισοδο υπηρχαν στον τοιχο διαφορα οπλα μεσσαιωνικα και πιο συγχρονα,αλλα και πολλα λαβαρα απο μεσσαιωνα αλλα και απο αλλες εποχες.Ηταν πολυ κατανοητο γιατι ενα τετοιο δωματιο κεντριζε την προσοχη αυτων των νεων,ειδικα καποιου που λατρευε καθετι μεταλλικο.Αφου γυρνουσαν περα δωθε το δωματιο θαυμαζοντας και κοιταζωντας,αρχισε ο Μαρκ να περιγραφει πως ηταν τα πραματα στην στρατιωτικη ακαδημια οπου επροκειτο να εισαχθει το επομενο καλοκαιρι
"Το επομενο καλοκαρι θα με δεχτουν στην στρατιωτικη ακαδημια της μασαχουσετης"
"Αληθεια??? συγχαρητηρια" ειπε ο Φιλιπ ο οποιος γνωριζε το παθος του φιλου του απο μικρο
"Να μας φερεις κανα πιστολι να χουμε" ειπε κοροιδευτικα ο ΤζοναθανΤην ωρα που ο Μαρκ ετοιμαζοταν να απαντησει ενα οπλο σαν κεφαλοθραυστης σε σχημα κρανιου κεντρισε την προσοχη του,το οποιο ηταν τοποθετημενο σε μια θηκη απο γυαλι τοποθετημενη σε ενα κοκκινο μαξιλαρακι.Ηταν τοσο παραξενο,γιατι,απο την αλλη ακρη του κεφαλοθραυστη η λαβη γινοταν αιχμηρη σαν ξιφος.Αρα ηταν διπλο οπλο και επισης ηταν πιο μακρυ σε σχεση εναν συνιθησμενο κεφαλοθραυστη.
"Αυτο ουτε να το φανταζεσαι" ειπε ο Φιλιπ "ο πατερας μου θα με κρεμασει αναποδα αν τολμησουμε εστω και να σκεφτουμε να τ αγγιξουμε".
"Διαβασες την σκεψη μου χαχα αλλα απλα αστειευομουν χι"
"Ειναι ωρα να φυγουμε καλυτερα...να μην μαθει κι ολας κανεις πως ειμασταν εδω" ειπε και εκαναν να φυγουν.Την ωρα που εκαναν να φυγουν το χερι ενος απο τους ιπποτες χαλαρωσε προς τα κατω και ξεκολησε το χερι που κρατουσε τον κεφαλοθραυστη που κρατουσε.Ενας εκκωφαντικος θορυβος απλωθηκε στο δωματιο και οι τρεις νεοι κοκκαλωσαν απο φοβο.γυρισαν εντρομοι να δουν τι εγινε και ειδαν το ξεκολημενο μεταλλο πεσμενο στο πατωμα.
"Να παρει η ευχη" φωναξε ο Φιλιπ "τωρα θα ακουσω παλι κηρυγμα!!
"Μα δεν εφταιγες εσυ"
"Τι σημασια εχει λες και δεν γνωριζετε πως οτι συμβαινει θα πρεπει να μου ψαλλουν και ενα χερακι" Τελος παντων θα στειλω τον τζερεμυ κρυφα που ειναι υπευθηνος για την αιθουσα να το φροντισει...Ευτυχως κανω ιντριγες με το προσωπικο πολλες φορες και την βγαζω καθαρη χαχαχα" ειπε και γελασαν και οι τρεις μαζι ενω εκλειναν και εφευγαν απο το δωματιο.
Γυρισαν στο χωλ οπου στηριζομενοι στο ξυλο της σκαλας παρακολουθουσαν τι γινοταν στο κατω δαπεδο....ειχαν απλωθει οι μπουφεδες απο ωρα με τα ποτα και δια φορα ορεκτικα ενω πολλοι καλεσμενοι παραγγελνανε ποτα.Ξαφνικα μιαταραχη αρχισε να δημιουργηται προερχομηνη απο την τραπεζαρια,και σιγα σιγα η απλη ταραχη εξελιχτηκε σε πανικο και περιεργεια καθως αρχισαν να ακουγονται κραυγες και φωνες ενω πολλοι απο τους καλεσμενου εσπευδαν να δουν μαζι και οι τριες φιλοι.....(συνεχιζεται)

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρων (λογια μιας πονεμενης ψυχης)

"Ειμαι η πηγη του ανθρωπινου πονου..τησ δυστυχιας των ονειρων ειμαι το ξεχασμενο οενιρο που βιαστηκε κατω απο το πεπλο της κοινωνικης και ηθικης επιταγης!!! Ξερω την κολαση σε μοριακο επιπεδο λες και ημουν εγω ο δημιουργος της αλλα αυτο που ονομασανε παραδεισο φεν εχει καμμιαψ απολυτως διαφορα με αυτο που εχω γινει εγω τωρα,μονο η προσεγγιση αλλαζει και οι επιθυμιες.Επιθυμιες που αφυδατωνουν την  ψυχη με τη ακορεστη τους επιθυμια για εκπληρωση απο κορμια που συνεχιζουν να χορευουν τον ιδιο χορο στο ονομα εκεινου του πραγματος που ολοι ψαχνουν αλλα κανεις τους δεν υπηρετει αλλα μετατρεπει σε μασκα για να δικαιολογει ολα εκεινα που φαινονται ξενα προς αυτον και που πλημμυριζουν με τρομο την ψυχη και καταπατουν τα ονειρα της!"

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρωνΙΙΙ

Βυθισμενος μεσα στις σκεψεις του συνεχισε να περπατα ,κατευθυνομενος προς την τραπεζαρια που βρισκεται στην αριστερη πλευρα απο το μεγαλο χωλ.Η τραπεζαρια απλωνοταν σε ενα μεγαλο ορθογωνιο παραλληλογραμμο οπου στο κεντρο υπηρχε ενα τεραστιο ,επισης ορθογωνιο τραπεζι και γυρω γυρω καρεκλες.το πλακακι ηταν ασπρομαυρο σε στυλ παιχνιδιου σκακι,στα δεξια ενα ρολοι τυπου εκκρεμες που εσπαζε την σιωπη της αιθουσας με τον ηχο του,ενω στην απεναντι πλευρα υπηρχαν μεγαλα παραθυρα και διπλα κοκκινες μεγαλες κουρτινες,και τελος στο βαθος της αιθουσας ενα μεγαλο τζακι που πανω ειχε 2 ξιφη σε σχημα χιαστη.στην δεξια πλευρα υπηρχε μια πορτα που οδηγουσε σε εναν μεγαλο διαδρομο που οδηγουσε σε αλλα δωματια.αριστερα του διαδρομου εκανε ενα ανοιγμα σαν δωματιο οπου υπηρχε ενα χαλι στο δαπεδο,και ενας καναπες οπου καθοντουσαν 2 καλεσμενοι και συζητουσαν μυστικα,τοσο μυστικα,που μολις αντικρυσαν τον νεαρο να μπαινει ενιωσαν σαν καποιος να τους επιασε στα πρασα.Ο νεαρος χαμογελασε μηχανικα και κατευθυνθηκε προς την αλλη μερια του διαδρομου υπηρχαν 2 πορτες που οδηγουσαν σε αλλα δωματια και μερη της επαυλης..μια αριστερα και μια στο βαθος ακριβως.διπλα απο την τελευταια υπηρχε μια ακομα η οποια οδηγουσε σε ενα μπαρ που ειχε η επαυλη.Μεσα υπηρχαν καλεσμενοι που απολαμβανα ενα ποτο ωστε να σβησουν την διψα τους απο το ταξιδι,και να ξεζαλιστουν πιθανον απο τις συνεχεις παρατηρησεις των συζυγων τους.Ενα πιανο με ουρα εβγαζε εξαισιους μουσικους ηχους,και το μπαρ ηταν γεματο με ετοιμα ποτα...ο μπαρμαν και οι 2 υπηρετες σερβιραν και ετοιμαζαν τα ποτα γεματοι ευχαριστηση αλλα δεν μπορουσαν να κανουν και αλλιως,καθως το να εισαι σε αυτην την επαυλη σημαινει πωσ πρπει να ανηκεις εκει κατι που ο νεος το ενιωθε καλα.Ομως του αρεσε που εβλεπε ολους αυτους τους ανθρωπους να εργαζονται εκει,ενιωθε να σπαει η μοναξια του και οτι δεν ζουσε μονος σε ενα λαβυρινθο ταφο.
Στο μπαρ το ματι του πηρε την κυρια χχχχ της οποιας ο αντρας συναψε ερωτικες σχεσεις με μια υπηρετρια της και την εγκατελειψε μαζι της σε προορισμο αγνωστο.ηταν πολυ γνωστη η ιστορια της ειδικα στους κυκλους του πατερα της μαλιστα λενε πως ειχε αρχισει να τρελαινεται γι αυτο το εριξε στο ποτο σε μια απελπισμενη προσπαθεια να παραμεινει στον κοσμο των λογικων μεσα απο τον παραλογισμο του κοσμου του αλκοολ.Τι ειρωνικο σκεφτηκε...ενα υλικο τρελας καταφερνει να κρατησει λογικο εναν ανθρωπο ,του οποιου η ζωη ειχε σφραγιστει στο μυαλο της σαν παραμυθι,μεχρι να καταρευσει σαν ενας πυργος απο τραπουλοχαρτα.Και τοτε γυμνη και ανυπερασπιστη βυθιζεται στο ερεβος αυθυποβολης που σιγα σιγα οδηγει στην τρελα.Ηταν παντα τακτικος θαμμωνας σε ολες τις κοσμικες συγκεντρωσεις πιστευοντας πως θα ξαναβρει θα ξανασυναντησει το χαμενο της παραμυθι.Εκανε να φυγει καθως δεν ηθελε να γινει αντιληπτος και να ακουσει για χιλιοστη φορα πως τι που και γιατι λογια χωρις βαση,λογια χωρις σκοπο,γι αυτο βγηκε και ξανακατευθηνθηκε προς το κεντρικο χωλ οπου πλεον γεμιζε ασφυκτικα σιγα σιγα.
Εκει ειδε και αλλες γνωστες φυσογνωμιες φιλοι του πατερα του ολοι,ξαφνικα ο πατερας του τον φωναξε και τον συστησε σε ενα ζευγαρι κυριων "ο γιος ειναι τουτος??" "πως μεγαλωσε!"
"περασαν τα χρονια πρπει να τον πατρεψουμε γρηγορα γιατι το τραινο της νιοτης θα φυγει οπου να ναι"
και  ξεσπασαν σε δυνατα γελια.Σιχαινοταν αφορητα ολα αυτα τα σχολια και το δειχνε πολλες φορες αθελα στο προσωπο του.
"γιε μου κανε μου μια χαρη σε παρακαλω"
"τι θα θελατε πατερα??"
"στο γραφειο μου εχω στο δεξι συρταρι ενα κουτι με πουρα φερτο σε παρακαλω ειναι ενα θερμο δωρο για τον κυριο Μπραουν"
"πατερα..ομως εγω τι θα βγαλω για τον κοπο μου??" ειπε γελωντας και ξεσπασαν ολοι σε γελια.
"τον εκπαιδευεις σωστα..ηδη εχει αρχισει να σου μοιαζει φοβερα" ειπε ο κυριος Μπραουν
"Νομιζω πως τον παρα εκπαιδευσα λιγακι γιατι οπου να ναι θα μου ζητησει να παραιτηθω"
Ο νεος εκανε να φυγει να παει στο γραφειο που ειναι στην δεξια πλευρα της επαυλης περα απο τον μεγαλο γωνιακο διαδρομο απο οπου ηρθε απο εκει μια πορτα οδηγει σε εναν αλλον διαδρομο γεματο στροφες,οπου υπηρχαν ενα μπανιο μια κρεβατοκαμαρα ξενωνας και το γραφειο του πατερα του,το οποιο χωριζοταν στα 2.Το πρωτο ηταν ενα μικρο δωματιο σαν χωρος αναμονη,ενω το δευτερο ηταν το γραφειο..Οπως μπαινει κανεις εβλεπε το γραφειο οπου ο πατερας του εκανε ολες του τις δουλειες απο κλεισιμο συμφωνιων μεχρι διαβασμα εφημεριδας,ενω δεξια υπηρχε ενας καναπες και στο κεντρο 2 πολυθρονες και ενα χαμηλο γυαλινο τραπεζακι.Στον χωρο της αναμονης υπηρχε ενα επισης γυαλινο τραπεζακι και γυρω του 4 καναπεδες.Αφου εψαξεπροσεκτικα και βρηκε τα πουρα εκανε να σβησει το φως και να φυγει,αλλα ενας ηχος σαν περπατημα του τραβηξε την προσοχη.Βγηκε αμεσως να εει ποιος ειναι αλλα εξω στον διαδρομο δεν υπηρχε κανεις."μμμ προλαβε και εφυγε μαλλον..κανενας απο τους περιεργους επισκεπτες πρεπει να ταν" και κατευθηνθηκε προς το χωλ και παλι.
Ομως διαφορες σκεψεις τριγυρνουσαν στο μυαλο του,καθως,τετοιου ειδους γεγονοτα ηταν πολυ συχνα,και το σημαντικοτερο ηταν πως συνεβαιναν οταν δεν υπηρχαν καλεσμενοι στην επαυλη! Καποιες φορες το δικαιολογουσε οτι ηταν υπηρετες που κινουνταν γρηγορα,και επιπλεον αυτη η επαυλη εχει τοσα δωατια που δυσκολα μπορεις να προλαβεις να πας σε ενα σημειο οπυ ακουσες εναν θορυβο και να δεις ποιος τον προκαλεσε,γιατι μεχρι να πας ο υπαιτιος εχει μετακινηθει αλλου.Οποτε καθησυχασε το μυαλο του με τετοιου ειδους εξηγησεις μεχρι πριν λιγο καιρο οπου υπηρετες και προσωπικο συζητουσαν μεταξυ τους για παρομοια ανεξηγητα φαινομενα οπως βηματα σε διαδρομους και θορυβους οποτε τα λογικα του επιχειρηματα αρχισαν να καταρρεουν.επισης απο μικρος ακουγε πολλους να μιλανε για το παρελθον αυτου του σπιτιου για τους προηγουμενους ιδιοκτητες του και τι απεγιναν αλλα οταν ο ιδιος ρωτουσε του ελεγαν να μην ανακατευεται σε υποθεσεις "μεγαλων",αλλα και τωρα που μεγαλωσε οταν προεβαλε το ιδιο ερωτημα δεχοταν το ιδιο ερωτημα λαμβανε απλες απαντησεις οπως "μετακομισαν,δεν μπορυσαν να συντηρησουν την επαυλη" και αλλες τετοιες δικαιολογιες.Εκεινος ομως ακουγε πολλες φορες καποιους να λενε διαφοτ=ρα για αυτην την επαυλη για γεγονοτα που συνεβησαν ασχημα και αναγκασαν τους προηγουμενους ιδιοκτητες να φυγουν.Αλλα ολα ηταν αοριστα και ασυνδετα μεταξυ τους οποτε δεν εδινε και πολυ σημασια μιας και ηξερε την ταση για κουτσομπολιο και μυθοπλασιες των ανθρωπων αυτων.Ομως δεν ηταν λιγες οι φορες που τον επιανε η επιθυμια να παει στην βιβλιοθηκη της επαυλης στον δευτερο οροφο να κοιταξει διαφορα αρχεια ωστε να μαθει επιτελους αν υπαρχει εστω και μια σπιθα αληθειας σε ολα αυτα που ακουγονται.