Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Στα σκοταδια των νεκρωνΙΙΙ

Βυθισμενος μεσα στις σκεψεις του συνεχισε να περπατα ,κατευθυνομενος προς την τραπεζαρια που βρισκεται στην αριστερη πλευρα απο το μεγαλο χωλ.Η τραπεζαρια απλωνοταν σε ενα μεγαλο ορθογωνιο παραλληλογραμμο οπου στο κεντρο υπηρχε ενα τεραστιο ,επισης ορθογωνιο τραπεζι και γυρω γυρω καρεκλες.το πλακακι ηταν ασπρομαυρο σε στυλ παιχνιδιου σκακι,στα δεξια ενα ρολοι τυπου εκκρεμες που εσπαζε την σιωπη της αιθουσας με τον ηχο του,ενω στην απεναντι πλευρα υπηρχαν μεγαλα παραθυρα και διπλα κοκκινες μεγαλες κουρτινες,και τελος στο βαθος της αιθουσας ενα μεγαλο τζακι που πανω ειχε 2 ξιφη σε σχημα χιαστη.στην δεξια πλευρα υπηρχε μια πορτα που οδηγουσε σε εναν μεγαλο διαδρομο που οδηγουσε σε αλλα δωματια.αριστερα του διαδρομου εκανε ενα ανοιγμα σαν δωματιο οπου υπηρχε ενα χαλι στο δαπεδο,και ενας καναπες οπου καθοντουσαν 2 καλεσμενοι και συζητουσαν μυστικα,τοσο μυστικα,που μολις αντικρυσαν τον νεαρο να μπαινει ενιωσαν σαν καποιος να τους επιασε στα πρασα.Ο νεαρος χαμογελασε μηχανικα και κατευθυνθηκε προς την αλλη μερια του διαδρομου υπηρχαν 2 πορτες που οδηγουσαν σε αλλα δωματια και μερη της επαυλης..μια αριστερα και μια στο βαθος ακριβως.διπλα απο την τελευταια υπηρχε μια ακομα η οποια οδηγουσε σε ενα μπαρ που ειχε η επαυλη.Μεσα υπηρχαν καλεσμενοι που απολαμβανα ενα ποτο ωστε να σβησουν την διψα τους απο το ταξιδι,και να ξεζαλιστουν πιθανον απο τις συνεχεις παρατηρησεις των συζυγων τους.Ενα πιανο με ουρα εβγαζε εξαισιους μουσικους ηχους,και το μπαρ ηταν γεματο με ετοιμα ποτα...ο μπαρμαν και οι 2 υπηρετες σερβιραν και ετοιμαζαν τα ποτα γεματοι ευχαριστηση αλλα δεν μπορουσαν να κανουν και αλλιως,καθως το να εισαι σε αυτην την επαυλη σημαινει πωσ πρπει να ανηκεις εκει κατι που ο νεος το ενιωθε καλα.Ομως του αρεσε που εβλεπε ολους αυτους τους ανθρωπους να εργαζονται εκει,ενιωθε να σπαει η μοναξια του και οτι δεν ζουσε μονος σε ενα λαβυρινθο ταφο.
Στο μπαρ το ματι του πηρε την κυρια χχχχ της οποιας ο αντρας συναψε ερωτικες σχεσεις με μια υπηρετρια της και την εγκατελειψε μαζι της σε προορισμο αγνωστο.ηταν πολυ γνωστη η ιστορια της ειδικα στους κυκλους του πατερα της μαλιστα λενε πως ειχε αρχισει να τρελαινεται γι αυτο το εριξε στο ποτο σε μια απελπισμενη προσπαθεια να παραμεινει στον κοσμο των λογικων μεσα απο τον παραλογισμο του κοσμου του αλκοολ.Τι ειρωνικο σκεφτηκε...ενα υλικο τρελας καταφερνει να κρατησει λογικο εναν ανθρωπο ,του οποιου η ζωη ειχε σφραγιστει στο μυαλο της σαν παραμυθι,μεχρι να καταρευσει σαν ενας πυργος απο τραπουλοχαρτα.Και τοτε γυμνη και ανυπερασπιστη βυθιζεται στο ερεβος αυθυποβολης που σιγα σιγα οδηγει στην τρελα.Ηταν παντα τακτικος θαμμωνας σε ολες τις κοσμικες συγκεντρωσεις πιστευοντας πως θα ξαναβρει θα ξανασυναντησει το χαμενο της παραμυθι.Εκανε να φυγει καθως δεν ηθελε να γινει αντιληπτος και να ακουσει για χιλιοστη φορα πως τι που και γιατι λογια χωρις βαση,λογια χωρις σκοπο,γι αυτο βγηκε και ξανακατευθηνθηκε προς το κεντρικο χωλ οπου πλεον γεμιζε ασφυκτικα σιγα σιγα.
Εκει ειδε και αλλες γνωστες φυσογνωμιες φιλοι του πατερα του ολοι,ξαφνικα ο πατερας του τον φωναξε και τον συστησε σε ενα ζευγαρι κυριων "ο γιος ειναι τουτος??" "πως μεγαλωσε!"
"περασαν τα χρονια πρπει να τον πατρεψουμε γρηγορα γιατι το τραινο της νιοτης θα φυγει οπου να ναι"
και  ξεσπασαν σε δυνατα γελια.Σιχαινοταν αφορητα ολα αυτα τα σχολια και το δειχνε πολλες φορες αθελα στο προσωπο του.
"γιε μου κανε μου μια χαρη σε παρακαλω"
"τι θα θελατε πατερα??"
"στο γραφειο μου εχω στο δεξι συρταρι ενα κουτι με πουρα φερτο σε παρακαλω ειναι ενα θερμο δωρο για τον κυριο Μπραουν"
"πατερα..ομως εγω τι θα βγαλω για τον κοπο μου??" ειπε γελωντας και ξεσπασαν ολοι σε γελια.
"τον εκπαιδευεις σωστα..ηδη εχει αρχισει να σου μοιαζει φοβερα" ειπε ο κυριος Μπραουν
"Νομιζω πως τον παρα εκπαιδευσα λιγακι γιατι οπου να ναι θα μου ζητησει να παραιτηθω"
Ο νεος εκανε να φυγει να παει στο γραφειο που ειναι στην δεξια πλευρα της επαυλης περα απο τον μεγαλο γωνιακο διαδρομο απο οπου ηρθε απο εκει μια πορτα οδηγει σε εναν αλλον διαδρομο γεματο στροφες,οπου υπηρχαν ενα μπανιο μια κρεβατοκαμαρα ξενωνας και το γραφειο του πατερα του,το οποιο χωριζοταν στα 2.Το πρωτο ηταν ενα μικρο δωματιο σαν χωρος αναμονη,ενω το δευτερο ηταν το γραφειο..Οπως μπαινει κανεις εβλεπε το γραφειο οπου ο πατερας του εκανε ολες του τις δουλειες απο κλεισιμο συμφωνιων μεχρι διαβασμα εφημεριδας,ενω δεξια υπηρχε ενας καναπες και στο κεντρο 2 πολυθρονες και ενα χαμηλο γυαλινο τραπεζακι.Στον χωρο της αναμονης υπηρχε ενα επισης γυαλινο τραπεζακι και γυρω του 4 καναπεδες.Αφου εψαξεπροσεκτικα και βρηκε τα πουρα εκανε να σβησει το φως και να φυγει,αλλα ενας ηχος σαν περπατημα του τραβηξε την προσοχη.Βγηκε αμεσως να εει ποιος ειναι αλλα εξω στον διαδρομο δεν υπηρχε κανεις."μμμ προλαβε και εφυγε μαλλον..κανενας απο τους περιεργους επισκεπτες πρεπει να ταν" και κατευθηνθηκε προς το χωλ και παλι.
Ομως διαφορες σκεψεις τριγυρνουσαν στο μυαλο του,καθως,τετοιου ειδους γεγονοτα ηταν πολυ συχνα,και το σημαντικοτερο ηταν πως συνεβαιναν οταν δεν υπηρχαν καλεσμενοι στην επαυλη! Καποιες φορες το δικαιολογουσε οτι ηταν υπηρετες που κινουνταν γρηγορα,και επιπλεον αυτη η επαυλη εχει τοσα δωατια που δυσκολα μπορεις να προλαβεις να πας σε ενα σημειο οπυ ακουσες εναν θορυβο και να δεις ποιος τον προκαλεσε,γιατι μεχρι να πας ο υπαιτιος εχει μετακινηθει αλλου.Οποτε καθησυχασε το μυαλο του με τετοιου ειδους εξηγησεις μεχρι πριν λιγο καιρο οπου υπηρετες και προσωπικο συζητουσαν μεταξυ τους για παρομοια ανεξηγητα φαινομενα οπως βηματα σε διαδρομους και θορυβους οποτε τα λογικα του επιχειρηματα αρχισαν να καταρρεουν.επισης απο μικρος ακουγε πολλους να μιλανε για το παρελθον αυτου του σπιτιου για τους προηγουμενους ιδιοκτητες του και τι απεγιναν αλλα οταν ο ιδιος ρωτουσε του ελεγαν να μην ανακατευεται σε υποθεσεις "μεγαλων",αλλα και τωρα που μεγαλωσε οταν προεβαλε το ιδιο ερωτημα δεχοταν το ιδιο ερωτημα λαμβανε απλες απαντησεις οπως "μετακομισαν,δεν μπορυσαν να συντηρησουν την επαυλη" και αλλες τετοιες δικαιολογιες.Εκεινος ομως ακουγε πολλες φορες καποιους να λενε διαφοτ=ρα για αυτην την επαυλη για γεγονοτα που συνεβησαν ασχημα και αναγκασαν τους προηγουμενους ιδιοκτητες να φυγουν.Αλλα ολα ηταν αοριστα και ασυνδετα μεταξυ τους οποτε δεν εδινε και πολυ σημασια μιας και ηξερε την ταση για κουτσομπολιο και μυθοπλασιες των ανθρωπων αυτων.Ομως δεν ηταν λιγες οι φορες που τον επιανε η επιθυμια να παει στην βιβλιοθηκη της επαυλης στον δευτερο οροφο να κοιταξει διαφορα αρχεια ωστε να μαθει επιτελους αν υπαρχει εστω και μια σπιθα αληθειας σε ολα αυτα που ακουγονται.

1 σχόλιο:

"Parakmiako ergaleio" είπε...

Μπόλικες περιγραφές πάντως!
Περιμένω να φτάσω στο ψητό σιγά σιγά...χεχεχε.....